سلام ،امروز ،ديروز و روزهاي قبل بي تو گذشت ...چه كلمه ي ساده اي...   گذشت

ولي در اين گذشتن هر ثانيه اش برايم هزاران سال گذشت ، و... وفقط در اين گذشتن فكر كردن به تو آرامم ميكرد ،فردا ها را چه كنم ، هر چه مي خواهم براي با تو بودن اصرار نكنم ولي نمي شود ..انگار وقتي مي خواهم برايت بنويسم تمام وجودم از وجودت ناشي ميشود ، در اول نوشتن به خود ميگويم  ديگر نمي گويم با من بمان ،ولي وقتي مينويسم همه چي فراموش ميشود ، نمي دانم چه راز هايي در سينه ات داري ولي ميدانم به اندازه خدا دوستت دارم .....ديگر هيچ چيز بغير از ياد تو آرامم نمي كند ....

مي دانم زياد اصرار مي كنم ولي تو هيچ توجهي نكن ،هر چه تو تصميم بگيري من بالاخره قبول مي كنم  ،

درسته شايد با تصميمت تا آخر دنيا نبينمت و فقط با يادت خوش باشم ،ولي... عيبي نداره چون تو اون تصميم رو گرفتي من هم قبول ميكنم ،فقط زياد فكر كن  وهيچ وقت برام دعا نكن تو را فراموش كنم ،اگر گفتي نه ...تو را قسم ميدم برام دعا كني تا زود تر بميرم،زيرا هيچ وقت نمي توانم فراموشت كنم و هميشه تا آخر عمرم با يادت تمام ديده گانم  پر اشك ميشود واين دور بودن مرا ميكشد اگر روزي ديدي فراموشت كردم به خدا قسم بدان آن روز ديگر من نيستم و بدان در اون روز دلتنگي هايم را به خدا ميگويم

.برايم هر چه دوست داري دعا كن ولي دعا نكن فراموشت كنم